Zestig jaar woningnood: over collectieve acties en individualisering van de woningmarkt

Woningnood lijkt sinds de Tweede Wereldoorlog het wonen in Nederland te kenmerken. Het bouwen van steeds meer huizen voor de alsmaar groeiende woningbehoefte van een alsmaar groeiende bevolking is de constante zorg van bestuurders, volkshuisvesters, stedenbouwkundigen en planologen. In sommige periodes gebeurde dat onder zware druk van collectieve acties, zoals rond 1980, de hoogtijdagen van de kraakbeweging. Nu ontbreken dergelijke mobilisaties. Dit duidt er niet alleen op dat de woningnood minder nijpend is geworden, maar ook dat die anders beleefd wordt. Woningzoekenden zoeken de oplossing daarom niet meer in actievoeren.