Een literair schelpenkabinet Philibert van Borselens Strande (1611)

In de rubriek ‘In de Kast’ bepleiten uiteenlopende figuren uit de wereld der letteren waarom een bepaalde auteur of tekst opnieuw de volle aandacht verdient. Ditmaal werpt universitair docent Nederlandse letterkunde Marrigje Paijmans een blik op het leerdicht Strande (1611) van de Zeeuwse dichter Philibert van Borselen (c. 1575-1627). Geïntrigeerd door het rijke schelpenkabinet van zijn zwager, stelde Van Borselen dit ‘literaire schelpenkabinet’ samen. Paijmans volgt de zeewiervormige gedachtegang van Van Borselen en komt zo langs schelpdieren als de pareloester, de purperschelp en de nautilus en hun uiteenlopende culturele iconografieën. Paijmans toont ons bovendien de hedendaagse relevantie van dit vroegmoderne leerdicht: in Van Borselens beschrijvingen van de schelpenroof in Zuidoost-Azië klinkt een scherpe kritiek door op de gewelddadige koloniale extractie van de natuurlijke omgeving.