Sex offender risk assessment in the Netherlands: Towards a risk need responsivity oriented approach

Zedendelicten worden in onze samenleving beschouwd als een van de meest verwerpelijke misdrijven. Een van de manieren waarop het aantal slachtoffers van zedenmisdrijven teruggedrongen kan worden, is door het bieden van effectieve behandeling aan plegers, waardoor recidive wordt voorkomen. Herhaaldelijk is aangetoond dat deze behandelinterventies het meest succesvol zijn wanneer voldaan wordt aan de principes van het Risk Need Responsivity (RNR) model. Het risico principe (Risk) dicteert daarbij dat de intensiteit van de behandeling afgestemd moet zijn op het recidiverisico van de pleger, dat wil zeggen dat plegers met het hoogste recidiverisico de meest intensieve interventie dienen te ondergaan en plegers met een laag recidiverisico geen- of slechts zeer beperkte behandeling dienen te ondergaan. Gestructureerde actuariële risicotaxatie geeft de beste indicatie van het recidiverisico, maar wordt in Nederland (nog) niet standaard en leidend gebruikt.
De bevindingen in dit proefschrift laten zien dat de overwegend klinisch bepaalde behandeltoewijzing in Nederland onvoldoende samenhangt met het risico principe: plegers van alle risico niveaus worden toegewezen aan behandeling van alle intensiteitniveaus en plegers van alle mogelijke risiconiveaus zijn vertegenwoordigd binnen dezelfde behandelgroep. Daarbij blijkt de zeer intensieve TBS behandeling wel effectief voor de plegers met hoge risiconiveaus, maar niet voor de plegers met lage risiconiveaus. Gebaseerd op deze resultaten, is het raadzaam om ook in Nederland over te gaan tot standaard en leidend gebruik van gestructureerde actuariële risicotaxatie voor behandeltoewijzing en samenstelling van behandelgroepen bij zedendelinquenten. De internationaal meest gangbare instrumenten, met name de Static-2002R en de Static-99R, blijken geschikt voor gebruik in Nederland.