De reservist in de hoofdrol Tussen politiek beleid en militaire idealen, de reserveofficier in Nederland 1918-1940

Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in ons land, op 10 mei 1940, werd het Nederlandse leger voor ongeveer 90% aangevoerd door reserveofficieren. Meer dan de helft daarvan behoorde tot de infanterie. Reserveofficieren waren in de eerste plaats burger, maar in het geval van een dreigend conflict werden ze in werkelijke dienst opgeroepen om Nederland zo nodig gewapenderhand te verdedigen.
Dit proefschrift gaat over deze reserveofficieren van de infanterie, die in het interbellum een hoofdrol binnen het leger vervulden. Achtereenvolgens wordt ingegaan op de ontwikkeling van het defensiebeleid in de periode 1918 - 1940, het kwantitatieve en kwalitatieve belang van de reserveofficieren, hun opleiding en de verdere vorming. De studie toont aan dat het overgrote deel van de reserveofficieren van de infanterie in het interbellum hoogstwaarschijnlijk niet kon voldoen aan de eisen van volledige geschiktheid voor de uitoefening van hun taken in het oorlogsleger. Dat was het gevolg van verschillende oorzaken van beperkingen die in de jaren twintig en dertig vrijwel voortdurend bleven bestaan.