Syndesmosis involvement in acute ligamentous ankle injuries Implications for diagnosis and prognosis

In deze thesis wordt de diagnostiek en prognose van acuut enkelbandletsel onderzocht, met specifieke aandacht voor betrokkenheid van de syndesmose. Acuut enkelbandletsel behoort tot de meest voorkomende sportblessures, waarbij naast het laterale ligament complex ook de syndesmose frequent betrokken kan zijn. Diagnostiek in de acute fase is echter uitdagend en de prognostische betekenis van (stabiele) betrokkenheid van de syndesmose is onvoldoende onderzocht.
In een prospectieve cohortstudie onder atleten werden klinische evaluatie, echografie en 3T-MRI systematisch onderzocht. Acute klinische evaluatie (0–2 dagen na het trauma) bleek waardevol voor het uitsluiten en identificeren van complete rupturen van de laterale enkelbanden, terwijl uitgestelde evaluatie (5–8 dagen) de sensitiviteit van klinische tests verbeterde. Voor syndesmoseletsel toonde acute klinische evaluatie een hoge diagnostische waarde. (Dynamische) echografie bleek een veelbelovende aanvullende diagnostische modaliteit. Daarentegen werd beperkte intra- en interbeoordelaarsbetrouwbaarheid aangetoond voor MRI-graderingssystemen (Schneck en Sikka).
Wat betreft prognose werd aangetoond dat stabiele betrokkenheid van de anterieure syndesmose geen significant slechter functioneel herstel voorspelt in vergelijk met acute enkelbandletsels zonder syndesmose betrokkenheid. Tevens werd de prevalentie, grootte en anatomische lokalisatie van kraakbeen- en osteochondraal laesies in kaart gebracht, hierbij werd geen statistisch significante associatie aangetoond met betrokkenheid van de syndesmose.
Deze bevindingen onderstrepen het belang van zorgvuldige klinische evaluatie in de acute fase en nuanceren de prognostische betekenis van stabiel anterieur syndesmoseletsel.