Nachtmerries: prevalentie en behandeling in de specialistische ggz

ACHTERGROND: Nachtmerries komen vaak voor in de algemene bevolking (2-8%) en worden geassocieerd met psychische problemen. Het is dan ook waarschijnlijk dat nachtmerries bij patiënten in de specialistische ggz vaker voorkomen. Ze kunnen behandeld worden met imagery rehearsal therapy (irt). Met irt verandert de patiënt het scenario van een terugkerende nachtmerrie en beeldt zich vervolgens de ‘nieuwe droom’ meerdere malen per dag in.

DOEL: Nagaan hoe vaak nachtmerries voorkomen in de specialistische ggz en met welke problemen ze samenhangen, en onderzoeken of irt effectief is bij patiënten met meerdere psychische stoornissen.

METHODE: Een groep patiënten werd bij aanvang van hun behandeling in de specialistische ggz gevraagd naar hun nachtmerries. Een andere groep patiënten met nachtmerries kreeg zes sessies met irt naast hun gangbare behandeling en de resultaten werden vergeleken met die bij een groep patiënten die alleen de gangbare behandeling had gehad.

RESULTATEN: 30% van de patiënten bleek ernstige nachtmerries te hebben en had een hogere psychische last dan de patiënten zonder nachtmerries. Met irt was er een vermindering van het aantal en de intensiteit van de nachtmerries en ook van psychische klachten.

CONCLUSIE: Nachtmerries zijn een onderschat probleem voor patiënten in de specialistische ggz, maar kunnen ook bij deze patiënten goed behandeld worden met irt.

--

BACKGROUND: Nightmares are highly prevalent in the general population (2-8%) and are associated with mental problems. As a result, nightmares are likely to be more prevalent among patients in secondary mental healthcare. They can be treated with 'imagery rehearsal therapy' (IRT). With IRT the scenario of a recurring nightmare is changed, after which the 'new dream' is imagined several times a day.

AIM: To assess the prevalence of nightmares and their associated problems in secondary mental healthcare and to find out whether IRT is also effective in patients with diverse mental disorders.

METHOD: A patient group was asked about their nightmares at the start of their treatment in secondary mental healthcare. Another group of patients with nightmares received six sessions with IRT in addition to their conventional treatment and the results were compared to a group of patients that had only received conventional treatment.

RESULTS: 30% patients had severe nightmares and had higher mental distress than patients without nightmares. With IRT there was a reduction in both the number and intensity of nightmares and the psychiatric symptoms.

CONCLUSION: Nightmares are an underestimated problem for patients with diverse psychiatric disorders in secondary mental healthcare. However, nightmares can also be treated effectively with IRT in this population.