Gemengde huwelijken, gemengde gevoelens: Aanvaarding en ontwijking van etnisch en religieus verschil sinds 1945

Wat hebben Adèle Bloemendaal en Donald Jones, de ouders van Marco Borsato, Marilène van den Broek en prins Maurits, en prinses Irene, met elkaar gemeen? Zij overschreden allemaal de grenzen van hun kerkelijke of etnische groep in de keuze voor een levenspartner. Met hun 'gemengde huwelijk' stelden ze de tolerantie van de wederzijdse families en vriendenkringen meer of minder op de proef.
De aanvaarding van gemengde huwelijken en het aantal gemengde paren zeggen iets over de mate van openheid van de samenleving. Zo is pas sinds 1971 een katholiek-protestants huwelijk officieel mogelijk in Nederland. Terwijl kerkelijk verschil snel minder omstreden werd, werd etnisch verschil dat juist meer. De betekenis van het gemengde huwelijk veranderde en de vraag naar de acceptatie ervan is opnieuw actueel. Acceptatie van een verschil in levensbeschouwing, nationaliteit of huidkleur is nog niet vanzelfsprekend. Het acceptatieproces waarmee deze 'grensoverschrijders' te maken kregen, is het onderwerp van dit boek.
‘Gemengde huwelijken, gemengde gevoelens’ biedt een schat aan informatie over de historische ontwikkeling en de dagelijkse praktijk van het interreligieus en interetnisch samenleven. Aan de hand van historisch onderzoek en actuele sociologische interviews laat de auteur zien dat de omgang met religieus en etnisch verschil, wordt gekenmerkt door ontwijking van die verschillen. Diezelfde ontwijking blijkt de acceptatie van gemengde paren echter ook te bevorderen.