Het Cournot oligopolie: een openbare les

Verreweg de meeste markten om ons heen zijn oligopolies. Of het nu gaat om de markt voor witgoed, auto's, kantoormeubilair of wasmiddelen, allen worden gekenmerkt door het feit dat er slechts een beperkt aantal aanbieders is die bovendien rekening houden met elkaar. Om precieser te zijn, de meeste markten bestaan uit een klein groepje van aanbieders (de kern) die tesamen zo'n 80 tot 85 procent van de markt bedienen; de overige 15 à 20 procent is in handen van een groep bestaande uit een groot aantal kleine aanbieders (de concurrerende schil) die individueel nauwelijks invloed hebben op marktprijzen. De praktijk wijst uit dat toe- en uittreding tot een markt vooral plaats vindt in de concurrerende schil en dat het zelden gebeurt dat een bedrijf vanuit deze schil weet door te dringen tot de kern. Oligopoliemodellen bestaan er in vele soorten en maten en richten zich veelal op de beschrijving van de kern, en in mindere mate op de interactie tussen de kern en de concurrerende schil. In deze les zal ik het evenwicht grafisch toelichten van de absolute kampioen van al deze modellen: het Cournot oligopolie.