Pauselijke paviljoens [Bespreking van tentoonstelling: The Ear is the Eye of the Soul, Biënnale van Venetië, Giardino Mistico in Cannaregio en Santa Maria Ausiliatrice in Castello, Venetië, 9 mei-22 november 2026]

‘Shift to a slower gear and tune in to the frequencies of the minor keys.’ Die uitspraak van Koyo Kouoh vat het concept van de Biënnale van Venetië in 2026 samen. De Giardino Mistico, een van de twee paviljoens van het Vaticaan op deze editie, biedt precies deze ervaring; het tweede paviljoen is de Kerk Santa Maria Ausiliatrice, vlak bij de Giardini, vorig jaar ook het paviljoen van de Heilige Stoel tijdens de Architectuurbiënnale. Hildegard von Bingen verbindt beide paviljoens, want het motto ‘The Ear is the Eye of the Soul’ werd door Kluge aan haar leefwijze ontleend en ook als titel aan een nieuw werk gegeven. Curatoren Hans Ulrich Obrist en Ben Vickers hebben in deze benedictijner non, die in 2012 door paus Benedictus XVI tot heilige en kerklerares werd verheven, een ideale thematische focus gevonden die past binnen deze Biënnale en die duidelijk gewaardeerd wordt. Bij gebrek aan een officiële jury (die opstapte vanwege de discussie rondom de deelname van Rusland en Israël) heeft Il Giornale dell’Artede Vaticaanse inzending aangedragen als beste landenpaviljoen, naast dat van Duitsland. Dergelijke lof roept ook een fundamentele vraag op: waarom neemt het Vaticaan eigenlijk deel aan de Biënnale, en wat zegt dat over bredere ontwikkelingen in de kunst?