Geld voor GGZ : de financiering van de geestelijke gezondheidszorg en de invloed van geld op de zorgpraktijk (1884-1984)

Sinds de invoering van tweede Krankzinnigenwet (1884) zijn de kosten voor de geestelijkegezondheidszorg (GGZ) in Nederland gestegen. Ondanks terugkerende klachten daarover, warener altijd argumenten om geld voor GGZ beschikbaar te stellen. In deze studie is onderzocht waardit geld vandaan kwam en hoe het werd besteed. Tot eind twintigste eeuw bestond de GGZ uit twee werelden: enerzijds het krankzinnigengesticht (de psychiatrische inrichting), met een wettelijk verankerd financieringsstelsel, anderzijds de extramurale (ambulante) GGZ, die een organisatorische en financiële lappendekenwerdgenoemd. Deze structuur hield stand totdat de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (1968) eennieuw kader bood. Catharina Th. Bakker zocht antwoord op de vraag wat dit betekende voor de praktijk. Bakkeranalyseerde exploitatiegegevens van instellingen en lichtte zes perioden eruit, vanaf de komstvan de tweede Krankzinnigenwet (1884) tot en met de invoering van de RIAGG (rond 1983). Op- en neergaande lijnen in kostenposten bracht ze in verband met de sociaal-politieke en economische ontwikkelingen van dat moment. Zo ontstonden nieuwe, soms verrassende inzichten over de relatie tussen financiering en zorgpraktijk.