Langetermijnvergeten: een kwestie van tijd?

De uitgestelde herinnerings- en herkenningsscores van geheugentaken vormen belangrijke uitkomstmaten voor het vaststellen van een geheugenstoornis. De meeste geheugentests meten het vasthouden van informatie binnen een tijdsbestek van twintig tot dertig minuten. Sommige onderzoekers suggereren op basis van zowel experimentele als klinische studies dat de consolidatie van informatie veel meer tijd (uren tot weken) in beslag neemt dan in de dagelijkse testpraktijk wordt verondersteld. Verstoringen in deze periode resulteren volgens hen in het zogenaamd ‘versneld vergeten’ van nieuwe informatie. Een dergelijke aanname zou een mogelijke verklaring kunnen vormen voor de discrepanties tussen dagelijkse geheugenklachten en ‘normale’ geheugentestresultaten. In dit artikel wordt een beknopt overzicht gegeven van enkele consolidatietheorieën en vervolgens presenteren we onderzoek dat aansluit bij de visie dat geheugenproblemen zich wellicht later manifesteren dan met de gangbare tests kan worden vastgesteld. Tot slot worden de mogelijke gevolgen voor de diagnostiek van geheugenklachten besproken.