Over het Albatros-arrest en hoe alleen besef van het verleden ons het heden kan doen verstaan Hoge Raad 9 februari 2018, ECLI:NL:HR:2018:180

In een aantal sectoren, zoals de schoonmaak en de catering, is in de cao bepaald dat bij een contractswisseling als gevolg van bijvoorbeeld een heraanbesteding door de opdrachtgever alle (of een groot deel van de) werknemers die op het project werkzaam zijn, een nieuwe arbeidsovereenkomst (onder dezelfde arbeidsvoorwaarden) aangeboden moeten krijgen bij de onderneming die het project verwerft. Met deze cao-verplichting is veelal bedoeld werknemers aanvullende bescherming te bieden met betrekking tot het behoud van werkgelegenheid bij de wisseling van een contractuitvoerder. Op grond van de Richtlijn inzake de overgang van onderneming behoudt een werknemer weliswaar zijn uit de arbeidsovereenkomst voortvloeiende rechten en verplichtingen bij een overgang, maar niet altijd kan een contractswisseling worden beschouwd als een ‘overgang van een economische eenheid die haar identiteit behoudt’, waardoor de Richtlijn soms toepassing mist. De cao-verplichting beoogt werknemers op dit punt tegemoet te komen. In hoeverre een werkgever bij een contractswisseling verplicht is werknemers over te nemen, is een kwestie van uitleg van de toepasselijke cao-bepaling. In deze bijdrage bespreek ik het Albatros-arrest waarin de Hoge Raad overwoog dat art. 38 van de cao Schoonmaak- en Glazenwassersbedrijf (hierna: schoonmaak-cao) en de in dit artikel voorkomende term heraanbesteding beperkt moet worden uitgelegd. Die beperkte uitleg lijkt niet in overeenstemming met de strekking van het artikel, dat wil zeggen met een redelijke uitleg kijkend naar de aannemelijkheid van de rechtsgevolgen van die uitleg, maar is verdedigbaar op basis van eerdere rechtspraak met betrekking tot deze cao-bepaling.