Beirut's suspended now: Imaginaries of a precarious city

Dit proefschrift laat zien dat een groot aantal culturele objecten die zich verhouden tot de stad Beiroet van de periode 1990-2015 uitdrukking geeft aan een bepaalde tijdservaring die ik het “suspended now” noem, een uitgestrekt nu dat losgezongen lijkt van het natuurlijke verloop van de tijd. De ervaring wordt gekenmerkt door het gevoel dat het verleden zowel onafgerond als ontoegankelijk is, en de toekomst uiterst onzeker.
Het onderzoek onderscheidt twee dominante raamwerken waarop deze tijdsbeleving - die vervlochten is met de ruimtelijke ervaring van Beiroet - wordt begrepen. De chronotoop van “de stad in een overgangsfase” geeft betekenis aan die ervaring als een periode waarin men in afwachting is van verlossing. Beiroet wordt vaak verbeeld als een stad die herhaaldelijk volledig is weggevaagd, en telkens als een feniks uit de as herrees. Critici stellen dat de stad geteisterd is door een trauma, waarvan de sporen allerminst zijn weggevaagd. Zij roepen op tot een verwerking van het gewelddadige verleden zodat het niet op verwrongen wijze terugkeert en de stad in zijn greep krijgt. Zowel in de mythe als in deze kritiek wordt het “suspended now” als een overgang gezien.
De chronotoop van “de precaire stad” geeft betekenis aan het “suspended now” als een toestand van blootstelling aan geweld die voortdurend wordt gereproduceerd door maatschappelijke structuren als sluimerend politiek conflict en corrupte vastgoedspeculatie. Zonder eeuwig uitgestelde belofte van toekomstige verlossing, opent deze visie op de ervaring van de stad mogelijkheden voor troost en creativiteit in een imperfect heden.