Eeuwig stad maken Interacties tussen mensen en stenen in Testaccio, Rome

Het binnen stadsstudies en stadsontwikkeling gehanteerde onderscheid tussen building als activiteit van ‘professionals’ en dwelling als activiteit van ‘bewoners’ schiet tekort om het fenomeen stad als continu veranderend complex van mensen en stenen, van habitus en habitat te begrijpen.
Op grond van een ruimtelijke etnografie van Testaccio, een 19^de eeuwse wijk in Rome, wordt een zienswijze ontwikkeld die in kritiek op de antropocentrische ontologie van het modernisme uitgaat van (1) de entanglement van mensen en stenen, en (2) het materie-zijn van mensen - mindbodies - en stenen in Raum.
Raum, alternatief voor zowel space als place, is het fluïde resultaat van inhabitare. Inhabitare omvat allerlei interacties tussen actoren - bewoners, politici, ontwerpers, archeologen, toeristen - en stenen - pars pro toto voor materialen als zand, steen, hout, ijzer. Inhabitare Testaccio impliceert genieten, doen herinneren, musealiseren, politiseren, breken, bouwen, behouden, zorgen, vervallen, toe-eigenen.
Affect - de energetische uitwisseling tussen lichamen, human en non-human - speelt een cruciale rol in de becoming van Raum. Affect biedt een ingang om de agency van de stenen te begrijpen, alsook de veranderlijkheid van gewoonten en gebruiken die worden opgeslagen in de mindbodies. Inhabitare wordt aangestuurd door een meervoudig kennen van of beter zijn mét de stenen, Dasein. Naast affectio behoren ook imaginatio - herinnering en zintuiglijke ervaringen - en ratio daartoe. Deze parallelle niveaus van kennis zijn niet tot elkaar te herleiden, maar interfereren voortdurend met elkaar.
Zowel het materiaal van de stenen als het (openstaan voor het) meervoudige zijn verbindt verschillende actoren in inhabitare.