Externe veiligheidsregelgeving en de onzekere risico’s van nanomaterialen

De productie en toepassing van nanomaterialen gaan gepaard met onzekere risico’s voor mens en milieu. Deze risico’s kunnen ook de externe veiligheid betreffen. Onzekerheden vloeien onder meer voort uit het niet adequaat zijn van bestaande, vanwege de specifieke kenmerken van nanomaterialen. Daardoor zijn er kennislacunes met betrekking tot effecten en risico’s van de toepassing van deze materialen. Daarbij komt dat niet bekend is in hoeverre of waarin nanomaterialen precies worden toegepast. Deze onzekerheden doen de vraag rijzen welke betekenis de huidige externe veiligheidsregelgeving kan hebben voor het reguleren van nanomaterialen. Kunnen potentiële risico’s van deze materialen wel effectief worden gereguleerd op grond van de huidige regelgeving? Welke bevoegdheden hebben autoriteiten op grond van de externe veiligheidsregelgeving wanneer er nog onzekerheden zijn rond risico’s? Dit artikel schetst een aantal beperkingen en belemmeringen op dit gebied. Daarbij wordt geconcludeerd dat de regelgeving, niettegenstaande deze beperkingen, wel enige - zij het beperkte - mogelijkheden biedt om tot een zekere regulering te komen. De in voorbereiding zijnde wijziging van de Seveso II-richtlijn biedt een kans om potentiële risico’s van nanomaterialen een duidelijker plaats te geven binnen deze richtlijn en daarmee binnen de regelgeving inzake externe veiligheid.