Geschiedenis: [Georg Wilhelm Friedrich Hegel]

De esthetica van Georg Wilhelm Friedrich Hegel is het hoogtepunt van het denken over kunst
ten tijde van het Duits idealisme. Zijn esthetica is in eerste plaats een analyse en weerslag van
de tijdgeest en een polemiek daarmee. Daarnaast is zij ook een encyclopedisch overzicht van de
geschiedenis van de kunst tot en met het begin van de negentiende eeuw. Geen enkele auteur
vóór Hegel heeft ooit een vergelijkbaar omvattend werk geschreven en ook nadien heeft niemand
meer een uiteenzetting over esthetica geschreven met zo’n grote filosofische impact.
Wat wij onder ‘Hegels esthetica’ verstaan is overigens het resultaat van aantekeningen van hemzelf
in combinatie met collegedictaten van zijn leerlingen. De tekst is onder redactie van Heinrich
Gustav Hotho in 1835 postuum in drie omvangrijke banden uitgegeven. In 1985 bezorgde Friedrich
Bassenge een uitgave naar de tweede druk van 1842 (Hegel, Aesthetik, Berlijn, Das europäische
Buch). In dit hoofdstuk wordt de editiegeschiedenis niet gethematiseerd. De vraag wordt
gesteld wat de kenmerken van Hegels esthetica zijn. Aanknopingspunt is Hegels beroemde these
van het einde van de kunst.