HR (nr. C06/278HR)

Bovenwettelijke doorbetaling loon bij arbeidsongeschiktheid o.g.v. CAO; verdergaande uitsluiting aanspraak dan voorzien in art. 7:629 BW geoorloofd?; ‘schuld of toedoen’ in zin CAO: uitleg; sportblessure door schuld of toedoen?
Dat art. 7:629 lid 3 onder a BW de werknemer het recht op doorbetaling van loon bij arbeidsongeschiktheid ontzegt ingeval de ziekte door zijn opzet is veroorzaakt, belet niet dat werkgever en werknemer, dan wel CAO-partijen, het verlies van het recht op een bovenwettelijke, contractuele suppletie op de wettelijk gewaarborgde minimumuitkering verbinden aan ook andere gedragingen van de werknemer dan die als opzet op het ontstaan van de ziekte zijn aan merken. De omstandigheid dat art. 7:629 BW zich niet beperkt tot de risico’s van beroepsziekten en -ongevallen, staat niet eraan in de weg dat de aanspraak op een bovenwettelijke aanvulling contractueel aldus wordt beperkt dat arbeidsongeschiktheid, veroorzaakt door buiten de werksfeer liggende gedragingen of activiteiten van de werknemer, de aanspraak doet vervallen.
Het hof heeft met juistheid de algemeen verbindend verklaarde bepaling van de CAO aldus uitgelegd dat het begrippenpaar ‘schuld of toedoen’ niet dient te worden gelijkgesteld met opzet, maar inhoudt dat de werknemer een (rechtens) relevant verwijt treft. Onjuist noch onbegrijpelijk is ’s hofs oordeel dat de keuze van de werknemer om met (zaal)voetbal door te gaan, hoewel hij wist dat deze sport in zijn geval een groter risico dan normaal op arbeidsuitval meebracht, en deze arbeidsuitval ook al bij herhaling daarvoor had plaatsgevonden, en in weerwil van de herhaalde verzoeken van de werkgever om met (zaal)voetbal te stoppen, meebrengt dat de opnieuw als gevolg van een sportblessure opgetreden arbeidsongeschiktheid is te wijten aan zijn schuld of toedoen.