Unraveling the black dog How can we improve treatment for depression and can Acceptance and Commitment Therapy contribute to the improvement?

Het doel van dit proefschrift bestond eruit, om te onderzoeken hoe we de behandeling van depressie kunnen verbeteren en welke rol Acceptance and Commitment Therapy (ACT) daarin zou kunnen spelen. Door middel van een meta-analyse onderzochten we de effectiviteit van ACT bij diverse psychische en lichamelijke problematiek. In een gerandomiseerde, gecontroleerde studie onderzochten we de werkzaamheid van ACT nader en vergeleken deze met Cognitieve Gedragstherapie (CGT) bij depressie. We vonden geen aanwijzingen dat CGT effectiever is dan ACT, ook niet een jaar na afronding van de behandeling. Daarnaast onderzochten we de processen, die mogelijk verantwoordelijk zijn voor de veranderingen tijdens de behandeling. We kozen daarbij voor dysfunctionele attitudes, decentering en experiëntiële vermijding. Deze processen staan centraal binnen de twee therapiemodellen van de CGT en de ACT. We vonden dat dysfunctionele attitudes en decentering een mediërende rol speelden in beide behandelvormen. Experiëntiële vermijding bleek in onze studie specifiek voor ACT. Dit wijst erop dat er overeenkomsten, maar ook verschillen zijn in werkingsmechanisme tussen de beide behandelvormen. Tot slot onderzochten we de relatie tussen hechting en depressie. Een angstige gehechtheid bij aanvang van de behandeling had geen voorspellend vermogen ten aanzien van de uitkomsten van de behandeling. Vermijdende gehechtheid had wel een voorspellend vermogen: hoe meer vermijding, hoe minder depressieve symptomen na behandeling. Ook was de afname van vermijding en angst voorspellend voor een afname van symptomen. We onderzochten tevens middels impliciete maten de rol van relationeel gevoel van eigenwaarde en relationele angst bij depressie. We vonden geen verband.