Gerechtshof Amsterdam (Facultatief verrekenbeding: uitleg)

De vrouw was ten tijde van de huwelijkssluiting vermogend en het was de bedoeling dat dit vermogen niet verrekend zou moeten worden. Bovendien was het ten tijde van de huwelijkssluiting niet de bedoeling dat partijen een traditioneel huwelijk zouden leiden en dat de vrouw zou stoppen met werken, zo wordt vastgesteld. Partijen zijn daarom in 1986 op huwelijkse voorwaarden gehuwd inhoudende een scheiding van goederen en een verrekenbeding luidende:

"Aan het einde van ieder kalenderjaar kunnen de echtgenoten tezamen voegen datgene, wat ieder van hen in het afgelopen jaar uit het in dat jaar door ieder van hen genoten inkomen heeft overgelegd.

Het op deze wijze door gezamenlijke besparing verkregen bedrag zal door beide echtgenoten bij helfte worden verdeeld. Het recht op verdeling vervalt wanneer partijen binnen zes maanden na afloop van het betrokken jaar hieromtrent geen regeling hebben getroffen."

De vraag is of het beding een facultatief verrekenbeding inhoudt dat alleen uitgevoerd wordt als partijen het daarover eens zijn. Na uitleg van de notaris, dat dit beding in die tijd regelmatig op zijn kantoor werd verleden zodat partijen een titel voor vermogensoverdracht zouden hebben, maar dat vanwege de onzekerheid van de berekening van de verrekenvordering slechts een facultatief karakter moest hebben, besluit het hof dat het inderdaad aannemelijk is dat partijen slechts een facultatieve verrekening overeen waren gekomen, afhankelijk van wilsovereenstemming van partijen, zoals de man stelt. Het hof is van mening dat de vrouw onvoldoende feiten en omstandigheden heeft aangevoerd die zouden meebrengen dat de uitleg van het beding, zoals door de man gesteld, niet de juiste zou zijn.

Het hof wijst het verzoek tot verrekening door de vrouw af.