Zeno's dialectische redenering

Over de historische achtergronden van de dialectische benadering van argumentatie is veel
minder bekend dan over die van de logische en de retorische benadering. In dit artikel worden de argumentatietheoretische opvattingen behandeld van Zeno van Elea, de filosoof die in antieke bronnen als de ‘uitvinder’ van de dialectica wordt aangemerkt. Aan de hand van een aantal rapportages van één van zijn paradoxen - de ‘eerste paradox van de veelheid’ - wordt een reconstructie gegeven van Zeno’s opvattingen met betrekking tot het doel, de opbouw en de normering van argumentatie. Vervolgens wordt nagegaan op welke manier Zeno aan de ontwikkeling van de dialectica heeft bijgedragen.