Is sociale rechtshulp van gisteren? Artikel 18 GW en de rechtshulpparadox

Is 'de leemte in de rechtshulp' iets van vroeger? Ja, als met 'leemte' wordt bedoeld dat de advocatuur geen boodschap heeft aan problemen van mensen zonder geld. Maar daar ging het de eerste rechtswinkeliers niet alleen om, zo stelt Mies Westerveld in haar oratie. Rechtshulp was feitelijk een pars pro toto voor rechtvaardigheid. Dat thema is wél tijdloos. Terugkijkend vraagt Westerveld zich af wat de rechtswinkels, de advocatencollectieven en de buro's voor rechtshulp bewoog. Ook is ze benieuwd waar de leemtes in ons huidige rechtssysteem zitten. Westerveld gaat in op het versluierende van het hedendaagse beleidsjargon rondom de gefinancierde rechtsbijstand. Het lijkt alleen nog te draaien om de vraag hoeveel een door de staat betaalde advocaat mag kosten. Volgens Westerveld is er geen oog meer voor het maatschappelijke achter het individuele verhaal. Haar boodschap voor de jurist van nu luidt: als politici hun status van gekozen volksvertegenwoordiger gebruiken om de rechterlijke macht in diskrediet te brengen, wordt het tijd om de stormbal te hijsen. Westerveld stelt dat democratie en rechtstatelijkheid namelijk niet altijd de beste maatjes zijn.