Bruxisme: vijand of vriend? Een paradigmaverschuiving in de orale kinesiologie

Het tandheelkundige vakgebied orale kinesiologie behelst drie onderdelen, te weten 1) orofaciale pijn en temporomandibulaire disfuncties, 2) tandheelkundige slaapstoornissen en 3) orale bewegingsstoornissen en gebitsslijtage. Tot dat laatste onderdeel behoort bruxisme. Vroeger werd bruxisme gezien als een parafunctie en dus per definitie gepaard gaand met louter nadelige gevolgen. Tegenwoordig wordt bruxisme gedefinieerd als een kauwspieractiviteit die gepaard gaat met knarsen en klemmen. Het vormt mogelijk een risicofactor voor bepaalde negatieve effecten (bijv. mechanische gebitsslijtage, musculoskeletale pijn), maar kan ook positieve effecten hebben, zoals het stimuleren van de speekselvloed (leidend tot het verbeteren van de mondvochtigheid), het stimuleren van de doorbloeding van de hersenen (resulterend in positieve effecten op diverse cognitieve functies) en het verstevigen van de bovenste luchtweg tijdens de slaap (waarmee obstructieve apneus en hypopneus kunnen worden voorkomen). Bruxisme is dus niet alleen een vijand voor patiënt en tandarts, maar tevens een vriend. Dit vertegenwoordigt een heuse paradigmaverschuiving binnen de orale kinesiologie.