HR (nr 07/13642HR, LJN: BC8942: [Australische kinderontvoering])

De ingevolge art. 15 HKOV gegeven beslissing of verklaring van de autoriteiten van de Staat waar het kind zijn gewone verblijfplaats heeft, waarin wordt vastgesteld dat de overbrenging of het niet doen terugkeren van het kind ongeoorloofd was in de zin van art. 3 HKOV, is slechts een hulpmiddel voor de rechter van de aangezochte staat die zelfstandig moet vaststellen of is voldaan aan de vereisten voor toewijsbaarheid van het verzoek tot het geven van een bevel tot teruggeleiding. Het gewicht van die beslissing of verklaring zal afhangen van de autoriteit die de verklaring heeft afgegeven en de materie waarop zij betrekking heeft. Aangezien het hof in het onderhavige geval, waarin geen geschil bestaat omtrent feitelijke kwesties en ook niet omtrent de uitleg van art. 3 en 5 HKOV, zijn beslissing heeft gebaseerd op een uitleg van het Australische recht die lijnrecht in tegenspraak is met de artikel 15 verklaring van de Australische Centrale Autoriteit, zonder dat het duidelijk heeft gemaakt op grond van welke Australische rechtspraak of andere bronnen het de verklaring van de Australische Centrale Autoriteit terzijde heeft gesteld, heeft het hof zijn oordeel ontoereikend gemotiveerd.
Bij de beantwoording van de vraag of sprake is van een artikel 15 verklaring is niet van belang of die verklaring op verzoek van de aangezochte rechter is afgegeven, dan wel door een van de partijen of de betrokken Centrale Autoriteit is uitgelokt. Het bepaalde in art. 15 staat niet eraan in de weg dat voorafgaande aan een teruggeleidingsprocedure wordt verzocht om een verklaring ingevolge dat artikel. De omstandigheid dat de moeder en het hof bij de totstandkoming van de artikel 15 verklaring niet betrokken zijn geweest, ontneemt aan de verklaring niet het karakter van een verklaring als bedoeld in art. 15, maar kan slechts een rol spelen bij de bepaling van het gewicht dat daaraan dient te worden toegekend.