Omer Hacker. Time with no time : Coordinating the Tech Workplace. Comments

Time, especially the modern clock, was elemental in setting social relationships in modernity, in particular as regards the rationales and praxis of wage labor. However, this central framework of time has fallen from grace in the neoliberal workplace. Based on ethnography in the high-tech centers of Tel Aviv and Toronto, this article asks what temporal understandings are used to coordinate, in light of the rejection of modernist standardized time in favor of neoliberal ideologies of individual freedom and responsibility. Building on Evans-Pritchard’s foundational work on Nuer time, I argue that new temporalities of labor tend to be organized around shared tasks and offer that a new clock is being used in the contemporary workplace that sets task parameters, not hours or minutes, as the basic units of time. This new logic transforms time from a prime source of alienation into a mechanism to harness individual will in the workplace. Therefore, it has significant consequences for the ways in which work relationships are shaped in the tech industry and beyond.

‏أدّى الزمن، بصيغته الحديثة المتمثلة في الساعة، دورًا أساسيًا في تشكيل العلاقات الاجتماعية في عصر الحداثة، وخصوصًا في ما يتعلق بمنطق العمل المأجور وممارساته. ينطلق هذا المقال من دراسة إثنوغرافية أجريت في مراكز التكنولوجيا الفائقة‎ (High-Tech) ‏في تل أبيب وتورونتو، ويبحث في الأطر والأدوات الزمنية التي تستخدم في الوقت الراهن في تنسيق العمل بين الأفراد. ويبيّن المقال أنّ هذه الأشكال من التنسيق الزمني لا تقوم على الزمن الحداثي المعياري، بل على تصوّرات نيوليبرالية تقوم على الحرية الشخصية والمسؤولية الذاتية. استنادًا إلى العمل التأسيسي لإيفانز بريتشارد‎ (Evans-Pritchard) ‏حول “وقت النوير”‎ (Nuer time)‏، أزعم أن الأنماط الزمنية الجديدة للعمل تميل إلى أن تنتظم حول المهام المشتركة، وأقترح أن أماكن العمل المعاصرة باتت تعمل وفق “ساعة جديدة” لا تقيس الزمن بالساعات أو الدقائق، بل بمحددات المهمة بوصفها وحداته الأساسية. ويحوّل هذا المنطق الجديد الوقت من مصدر رئيسي لاغتراب العامل عن عمله إلى آلية تدفع الأفراد إلى توجيه إرادتهم وجهدهم نحو العمل. ولهذا التحول تداعيات مهمة على الطرائق التي تتشكل بها علاقات العمل في صناعة التكنولوجيا وخارجها.‎

‏זמן, ובמיוחד השעון המודרני, היה גורם מרכזי בעיצוב החברה המודרנית ובפרט בכל הנוגע למסגרת העבודה השכירה. עם זאת, תפיסות זמן מהפכניות אלה הלכו ואיבדו מהשפעתן במקום העבודה הניאו-ליברלי. המאמר הנוכחי, המבוסס על אתנוגרפיה במרכזי ההיי-טק של תל אביב וטורונטו, שואל מהן מסגרות הזמן, וכלי הזמן, המשמשות לתיאום העבודה בין בני אדם כיום אשר אינן מתבססות על הזמן הכמותי המודרני אלא על רעיונות ניאו-ליברליים של חופש אישי ואחריות עצמית. תוך התכתבות עם עבודתו של אוונס-פריצ’רד על זמן ללא שעון, אני טוען כי זמן העבודה החדש נוטה להיות מאורגן סביב משימות משותפות ולא בהתבסס על מדידת זמן. אני מנתח את עלייתו של ‘שעון’ חדש שנמצא בשימוש במקום העבודה העכשווי וקובע פרמטרים של משימה, ולא שעות או דקות, כיחידות הזמן הבסיסיות. היגיון חדש זה הופך את הזמן ממקור עיקרי של ניכור למנגנון שרותם את הרצון והתשוקה האישיים של העובדים לטובת מקום העבודה. לכן, למסגרת זמן חדשה זו ישנה השלכות משמעותיות על האופן שבו מעוצבים יחסי עבודה בתעשיית הטכנולוגיה ומחוצה לה.‎