Decentralisatie en de waarborgfunctie van het arbeidsrecht

Sinds midden jaren negentig van de vorige eeuw is er sprake van een trend tot decentralisatie in de vorming van arbeidsrecht, waardoor het accent in de regulering van arbeidsverhoudingen verschuift van het macroniveau naar het ondernemingsniveau of zelfs naar het individu. De vraag rijst hoe de decentralisatie zicht verhoudt tot de klassieke waarborgfunctie van het arbeidsrecht:
wordt de bescherming van de werknemer als de zwakkere partij uitgehold door de trend om steeds meer zaken te regelen op decentraal niveau en het regelingsniveau steeds dichter tot de werknemer zelf te laten afdalen? In hoeverre beïnvloedt de decentralisatie in de vorming van arbeidsrecht de systematiek en hiërarchie van arbeidsrechtelijke regelingen? Is er behoefte aan een wettelijke inkadering en regeling van nieuwe instrumenten?
De waarborgfunctie van het arbeidsrecht is nader uitgewerkt in een juridische toets. De praktijk van de decentralisering, in het bijzonder ten aanzien van de arbeidstijden, is onderzocht in drie sectoren: grond- weg en waterbouw, grootwinkelbedrijven en IT.
Een belangrijke uitkomst van de studie is dat, al kan niet worden gesproken van significante uitholling van de waarborgfunctie van het arbeidsrecht, toch vraagtekens kunnen worden gezet bij de countervailing power van ondernemingsraden en individuele werknemers.