Improving ankle fracture surgery Diagnostics, management and outcome

Dit proefschrift richt zich op de infectieuze complicaties na de chirurgische behandeling van enkelfracturen. Daarnaast wordt de behandeling van syndesmose letsel besproken en worden een aantal onderzoeken doorgenomen die zich niet primair richten op deze twee onderwerpen. Hiermee bieden we een aantal handvaten voor zowel clinici als voor onderzoekers in verder onderzoek naar de behandeling van enkelfracturen.
In deel I vonden we dat het risico op wondinfecties bij het verwijderen van de stelschroef na de chirurgische behandeling van enkelfracturen tussen de 4% en 6% ligt. Hierna hebben we een studieprotocol gepubliceerd om de effectiviteit van cefazoline te laten zien in het voorkomen van wondinfecties bij het verwijderen van osteosynthesemateriaal onder de knie. Hoofdstuk 4 laat zien dat de cefazoline concentraties niet significant verschilden per locatie onder de knie, maar wel boven de minimaal effectieve concentratie waren. Deel II richt zich op de stelschroef, ofwel de syndesmose schroef. Deze wordt gebruikt om de enkel te ‘stellen’ in het geval van letsel van de syndesmose. Hierbij worden de locaties beschreven waarop de schroef kan breken, de kosteneffectiviteit en vierjaars uitkomsten van het niet meer routinematig verwijderen van de stelschroef, een enquête over de behandeling van syndesmoseletsel in Nederland en het gebruik van minifragment stelschroeven. Het afsluitende deel van dit hoofdstuk beschrijft de minimale klinisch relevante verandering bij het gebruik van de OMAS vragenlijst. In deel III vergelijken we de uitkomsten van minifragment plaatjes bij fixatie van fibulafracturen, het moment van fixeren bij een geluxeerde enkelfractuur en het gebruik van bilaterale CT-scans.