Sleep bruxism: contemporary insights in diagnosis, etiology and management

Jac. van der Zaag deed onderzoek naar de diagnose, de etiologie en de behandelingsmethoden van slaapbruxisme Bruxisme is een bewegingsstoornis van het kauwstelsel die onder andere wordt gekenmerkt door tandenknarsen en klemmen. Het treedt zowel op gedurende de dag (waakbruxisme) als tijdens de slaap (slaapbruxisme). Tandartsen worden regelmatig geconfronteerd met patiënten met problemen die mogelijk gerelateerd zijn aan bruxisme, zoals ernstige gebitsslijtage in de vorm van attritie (mechanische slijtage als gevolg van kauwen of parafunctionele activiteit), temporomandibulaire (kaakgewricht) pijn, kauwspierhypertrofie (waarbij de kauwspier groter wordt) en breuk van gebitsrestauraties of zelfs van tandheelkundige implantaten. Van der Zaag laat zien dat er een sterke associatie is tussen slaapbruxisme, periodieke beenbewegingen tijdens de slaap (PLMS) en EEG-arousals (kortdurende hersenactivaties). Mogelijk hebben zij een gemeenschappelijk onderliggend neurofysiologische mechanisme. Van der Zaag beoordeelde ook de effectiviteit van zogeheten occlusale stabilisatieopbeetplaten (splints) bij de behandeling van slaapbruxisme. Hij concludeert dat de afwezigheid van significante groepseffecten bij de behandeling van slaapbruxisme aangeeft dat voorzichtigheid is geboden wanneer splints worden geadviseerd, behalve wanneer ze worden gebruikt als bescherming tegen gebitsslijtage. Het gebruik van splints dient daarom op een individueel patiëntniveau te worden bepaald, stelt hij.