Pelvic and acetabular fractures Early management and late outcome

Breuken van het bekken komen weinig voor en kunnen bestaan uit een breed scala aan letsel. Dit beslaat minimale, enkelvoudige (acetabulum) breuken tot aan ernstige en instabiele letsels van de bekkenring. Minder ernstige breuken zijn veelal een gevolg van een val in huis bij oudere patiënten met osteoporose. Meer ernstige breuken komen daarentegen vaker voor bij jongere patiënten met meervoudig letsel en kunnen levensbedreigend zijn.
Het doel van dit proefschrift, bestaande uit meerdere internationale studies, is om inzicht te geven in een aantal actuele ontwikkelingen en uitdagingen bij de zorg voor patiënten met een bekkenring- of acetabulumfractuur.
Allereerst, wordt de epidemiologie van bekkenfracturen in Nederland beschreven. Hierbij wordt het dringende probleem, de zorgwekkende groei van de oudere patiëntenpopulatie, voor de gezondheidszorg belicht. Hierna komen, in twee delen, verscheidene belangrijke kwesties omtrent (1) de opvang van patiënten met een ernstig bekkenringletsel en (2) de definitieve behandeling van patiënten met een acetabulumfractuur aan bod.
In het eerste deel worden problemen bij de initiële beoordeling en acute behandeling van patiënten met een bekkenringfractuur benadrukt zoals het gebrek aan gestandaardiseerde zorg en (evidence-based) protocollen. Bovendien worden Computed Tomography (CT)-indicaties voor directe (hemostatische) interventies beschreven om verbloeding uit respectievelijk abdomen en bekken te stoppen en worden aanbevolen behandelrichtlijnen weergegeven.
In het tweede deel worden de resultaten gegeven na het gebruik van de Stoppa benadering voor operatieve behandeling van acetabulumfracturen. Daarnaast wordt de waarde van het postoperatief gebruik van CT voor het voorspellen van lange termijn uitkomst na acetabulumchirurgie uiteengezet.